Kategoria
« »

Międzybłoniak opłucnej

Międzybłoniak opłucnej nie należy do nowotworów częstych. Zazwyczaj sprawia pewne kłopoty diagnostyczne zarówno klinicyście, jak i histopatologowi. Efektywność biopsji zawsze zależy od fragmentu tkankowego uzyskanego do badania mikroskopowego. Międzybłoniaki odznaczają się znaczną zmiennością obrazów. Komórki międzybłoniaka należą bowiem do jednych z najbardziej morfologicznie zmiennych komórek w ustroju. Komórki międzybłoniaka mogą mieć kształt wałeczkowaty, kostkowaty bądź też wrzecionowaty; zwykle mają małe ciemne jądro. W zespole mogą tworzyć jednowarstwowy pokład o dość charakterystycznym wyglądzie: u swej podstawy komórki ściśle przylegają jedna do drugiej, ku światłu zaś są jakby „skulone”. Tak też się prezentują wyściełając szczeliny twory cewkowate bądź formacje gruczołowate, a nawet brodawczakowate. Komórki międzybłoniaka mogą też przybierać postać fibroblastów. W utkaniu nowotworu postacie włókniakowate, niekiedy bogatokomórkowe, o wyglądzie mięsaka oraz nabłoniakowate, przypominające często raka gruczołowego występują obok siebie. Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie międzybłoniaka opłucnej: ograniczoną oraz rozległą. Postać ograniczona międzybłoniaka o utkaniu przeważnie włókniakowatym rozwija się zwykle na jednym z płatów płucnych, tworząc ostro obrysowany gruby pokład szarożółtawy, niekiedy uszypułowany. Czasem rozwija się w szczelinie międzypłatowej całkowicie ją wypełniając. Nowotwór rośnie powoli, nie daje przerzutów, usunięty na ogół nie daje wznowy.

 

Rozpoznanie przyczynowe nie jest tak jednoznaczne, jak się to dość często przyjmuje. Zespoły schizofreniczne są — jak się zakłada — wyrazem chorób z grupy psychoz schizofrenicznych. Ponieważ ich podstawowa przyczyna nie jest znana, dlatego zespoły schizofreniczne, w większości przypadków, należałoby zaliczać do grupy zespołów samoistnych. Nie można jednak wykluczyć, a także i zapominać o innych […]