Kategoria
« »

Międzybłoniak opłucnej

Międzybłoniak opłucnej nie należy do nowotworów częstych. Zazwyczaj sprawia pewne kłopoty diagnostyczne zarówno klinicyście, jak i histopatologowi. Efektywność biopsji zawsze zależy od fragmentu tkankowego uzyskanego do badania mikroskopowego. Międzybłoniaki odznaczają się znaczną zmiennością obrazów. Komórki międzybłoniaka należą bowiem do jednych z najbardziej morfologicznie zmiennych komórek w ustroju. Komórki międzybłoniaka mogą mieć kształt wałeczkowaty, kostkowaty bądź też wrzecionowaty; zwykle mają małe ciemne jądro. W zespole mogą tworzyć jednowarstwowy pokład o dość charakterystycznym wyglądzie: u swej podstawy komórki ściśle przylegają jedna do drugiej, ku światłu zaś są jakby „skulone”. Tak też się prezentują wyściełając szczeliny twory cewkowate bądź formacje gruczołowate, a nawet brodawczakowate. Komórki międzybłoniaka mogą też przybierać postać fibroblastów. W utkaniu nowotworu postacie włókniakowate, niekiedy bogatokomórkowe, o wyglądzie mięsaka oraz nabłoniakowate, przypominające często raka gruczołowego występują obok siebie. Rozróżnia się dwie zasadnicze postacie międzybłoniaka opłucnej: ograniczoną oraz rozległą. Postać ograniczona międzybłoniaka o utkaniu przeważnie włókniakowatym rozwija się zwykle na jednym z płatów płucnych, tworząc ostro obrysowany gruby pokład szarożółtawy, niekiedy uszypułowany. Czasem rozwija się w szczelinie międzypłatowej całkowicie ją wypełniając. Nowotwór rośnie powoli, nie daje przerzutów, usunięty na ogół nie daje wznowy.

 

Leczenie uzależnień ma na celu znalezienie przyczyny, które spowodowała załamanie chorego oraz jego ucieczkę w alkohol lub inną używkę. Po przeanalizowaniu wszystkich tych kwestii można przejść do wytłumaczenia, że nie jest to najlepszy sposób na radzenie sobie z trudnościami życiowymi. Warto choremu wskazać co powinien zrobić oraz jak. Przy leczeniu uzależnień bardzo ważne jest wsparcie […]