Obnażenie pęcherzyków
Częściowe obnażanie pęcherzyków z wyściółki nabłonkowej umożliwia penetrację cząstek pyłu w głąb ściany. Tu dopiero ulegają one fagocytozie, bądź też są przemieszczane bezpośrednio ku spływom chłonki. Taki jest w zasadzie początek każdej pylicy płuc rozpatrywanej na szczeblu komórkowym. Pylica węglowa. Pył węglowy odkładając się w tkance łącznej wzdłuż spływu, a zwłaszcza wokół oskrzelików oraz pod opłucną na granicy zrazików, nadaje dość charakterystyczny retusz płucom stałych mieszkańców miast i ośrodków przemysłowych. Pylica węglowa jest znamienna dla płuca starczego. Zapylenie płuc węglem jest szczególnie silnie wyrażone u górników kopalń węgla. Pył węglowy znajdujący się w makrofagach i leżący wolno poza nimi gromadzi się początkowo w naczyniach chłonnych biegnących wzdłuż oskrzelików końcowych oraz tętniczek. Większe skupienia pyłu węglowego w tkance łącznej są widoczne już makroskopowo i noszą nazwę guzków węglowych. Mają one nieostre obrysy, niekiedy są kształtu gwiazdkowatego. Nieznaczny rozplem tkanki łącznej w przegrodach międzypęcherzykowych z uwięzionym tu pyłem węglowym nadaje płucu odcień czarniawy. Pylicze są zmienione również węzły okołooskrzelowe, wnęk płucnych oraz rozwidlenia tchawicy.
Rozpoznanie przyczynowe nie jest tak jednoznaczne, jak się to dość często przyjmuje. Zespoły schizofreniczne są — jak się zakłada — wyrazem chorób z grupy psychoz schizofrenicznych. Ponieważ ich podstawowa przyczyna nie jest znana, dlatego zespoły schizofreniczne, w większości przypadków, należałoby zaliczać do grupy zespołów samoistnych. Nie można jednak wykluczyć, a także i zapominać o innych […]