Kategoria
« »

Zapalenie śródmiąższowe

Zapalenie śródmiąższowe zwykłe rozpoczyna się przesiękiem w przegrodach międzypęcherzyk owych, któremu towarzyszy gromadzenie się jednojądrowych fagocytów pochodzenia monocytarnego. Rychło pojawia się również bogatobiałkowy wysięk w świetle pęcherzyków, formują się błony szkliste tapetujące ściany pęcherzyków pozbawione komórek nabłonka typu I. Stopniowo pojawiają się w świetle pęcherzyków fagocyty jednojądrowe; komórki te uprzątają zawartość światła pęcherzyków. Jednocześnie następuje odnowa nabłonka wyścielającego światło pęcherzyków, czego wyrazem jest rozplem komórek typu II nabłonka. Wyściółkę pęcherzyków tworzą komórki sześcienne. Wyściółka ta utrzymuje się, komórki sześcienne nie przekształcają się w płaskie. Jest to wyrazem braku powrotu pęcherzyków do stanu pierwotnego, a jednocześnie dalszego postępu choroby. W przegrodzie miąższu płucnego. Stąd też, jak już wspomniano powyżej, przebieg może być początkowo subkliniczny. W obrazie radiologicznym zwykle są zmienione ogniskowo-dolne części obu płuc. Zapalenie złuszczające śródmiąższowe płuc charakteryzuje się nagromadzeniem w świetle pęcherzyków płucnych fagocytów jednojądrowych oraz oddzielonych od podłoża komórek nabłonka pęcherzykowego. Towarzyszy temu odnowa wyściółki komórkowej pęcherzyków: tworzą ją komórki typu II, stąd charakter kostkowaty tej wyściółki. Nasilone komórkowe procesy śródpęcherzykowe, jako wyraz zmian początkowych choroby, charakteryzują przypadki kliniczne o lepszym rokowaniu.

Innym zagadnieniem jest zasypianie w czasie wykonywania czynności. Do częstych obiektywnych objawów, subiektywnie nie odczuwanych jako przykre, należy zasypianie chorego, np. w czasie oglądania programu telewizyjnego czy czytania książki. Senność ta jest przede wszystkim spowodowana wzmożoną męczliwością chorego. Popęd stadny jest najczęściej podwyższony. Chory na ogół nie lubi przebywać w samotności. Dużą radość i przyjemność […]